sobota, 8 marca 2014

Dziś coś specjalnego dla czekających na c.d.



Dochodzą mnie słuchy, że drugi tom serii kwiatowej, "Zacisze Gosi" jest bardzo przez Was oczekiwany. Czy to prawda? :)  
Żeby umilić czas tym z moich Czytelniczek, które zachwycił "Ogród Kamili" oto pierwszy rozdział "Zacisza". Mam nadzieję, że zbyt wiele nie zdradzający, a zachęcający... 

Cieszy mnie niesamowicie, że "Ogród Kamili" (nota bene w świetnej cenie) znów jest na 6. miejscu listy bestsellerów Matrasu (dodam, że Kamila prowadzi w naszej ankiecie). Dzięki!
 
Dodam jeszcze, że na fanpage'u są dwa konkursy, a w nich do wygrania cztery książki. Zaglądajcie tam!
A teraz już...

„ZACISZE GOSI”


ROZDZIAŁ I


Leśny dzwonek - śliczna, bardzo delikatna roślina, którą spotkać można w lesie, lub na łące. Na wysmukłej łodyżce, zdobnej kilkoma podłużnymi listkami, kołyszą się niebieskie, czasem błękitne lub lawendowe dzwoneczki o pięciu prążkowanych płatkach. Kwiatki te nie pachną może odurzająco, jak wspaniałe róże, czy choćby konwalie, ale ich urok i subtelne piękno, zachwycają. Bez błękitnych dzwonków, zawieszonych na zielonych łodyżkach, nasze lasy byłyby znacznie uboższe...


Los tak przewrotnie kieruje ludzkimi krokami, że bezwiednie, czyniąc dokładnie to, co on chce, wchodzimy w jego pułapkę.
Dlaczego Gosia Bielska, żona bogatego i wpływowego dyplomaty, zamiast udać się na spotkanie z przyjaciółkami taksówką, wsiadła tego ranka do londyńskiego metra? Dlaczego ten jeden raz nie zważała na swoje wygody i bezpieczeństwo, nosząc pod sercem maleńkiego chłopczyka, wymarzonego synka, o którego drżała przez tyle miesięcy? Co skłoniło rozważną, nieryzykującą bez potrzeby kobietę, do zamiany wygodnej limuzyny na zatłoczony, duszny wagon podziemnej kolejki?
Małgosia, próbująca odnaleźć odpowiedź na te pytania w każdą bezsenną noc, a tych nocy przez ostatnie osiem lat było o wiele za dużo, mogła powiedzieć jedynie: „Nie wiem. Takie było moje przeznaczenie. Taki był mój los. Gdyby nie stało się to owego lipcowego dnia w Londynie, zapewne zdarzyłoby się kiedy indziej”.  To było jedyne pocieszenie dla kobiety, która tego dnia straciła nienarodzonego synka, zdrowie, a w konsekwencji tego wszystkiego także męża i spokojny, szczęśliwy dom. I wolność, bo demony, z którymi zmagała się od tamtego strasznego dnia, zamknęły Małgorzatę w czterech ścianach domu, który jej przyjaciółkom przypominał grobowiec. Kto z własnej woli zamknąłby się za życia w grobowcu? Czy uczyniłaby to młoda, śliczna kobieta? Tak. Jeśli miałaby takie poczucie winy za śmierć synka i odejście męża, jakie miała Małgosia – tak. Bo mogła sobie wmawiać, że to los, czy przeznaczenie, ale prawda była inna: tamtego lipcowego dnia Gosia Bielska dokonała takiego a nie innego wyboru. A za złe wybory płaci się czasami wysoką cenę. Najwyższą.
Czy mogła jednak przewidzieć, jak skończy się ta niewinna przejażdżka metrem?

Pociąg mknął podziemnymi tunelami, pełen na wpół śpiących ludzi. Było przed dziewiątą, ale że Londyn lubił balować do późna w nocy, pasażerowie podziemnej kolejki łapali ostatnie chwile odpoczynku przed długim dniem pracy.
Gosia wsiadła kilka stacji wcześniej. Jakiś uprzejmy młodzieniec ustąpił jej miejsca, widząc pokaźny brzuszek pod kwiecistą tuniką. Mieszkała w tym mieście od dwóch lat, a jeszcze nigdy nie jechała londyńskim metrem. W ogóle nie korzystała z komunikacji miejskiej, wszędzie wożona samochodem służbowym albo taksówką:  „Rozumiesz, kochanie: tłumy, terroryści i zamachy” – tłumaczył jej mąż. Dziś jednak coś kazało Małgorzacie wyłączyć telefon w momencie, gdy miała wezwać taksówkę i skierować się do najbliższych schodów oznaczonych niebieskim napisem „Underground” w czerwonym okręgu.
Teraz siedziała wygodnie i zerkała na współpasażerów, ciekawa zwykłych Londyńczyków. Tych z wyższych sfer miała dosyć, spotykała ich na co dzień, jako żona dyplomaty, bywając na przyjęciach i oficjalnych spotkaniach, jeżeli nie mogła się od nich wykręcić, a czasami, mimo zaawansowanej ciąży nie mogła. Przejażdżka metrem i lunch w towarzystwie przyjaciółki z dawnych lat, która nie miała nic wspólnego ze sferami dyplomatycznymi, były dla Gosi miłą odmianą, cichym buntem przeciw napuszonemu towarzystwu, na jakie skazała sama siebie, przyjmując dwa lata temu oświadczyny Mateusza Wielickiego, doskonale zapowiadającego się absolwenta wydziału stosunków międzynarodowych.
Zbuntowana na to jedno przedpołudnie Małgosia siedziała więc w sunącym podziemiami wagonie kolejki, ciesząc się tą chwilą. Kolorowy tłum fascynował ją. Słuchała rozmów w najróżniejszych językach, patrzyła na kobiety, których twarze ukryte były pod chustami, na mężczyzn w garniturach i zwykłych roboczych ubraniach, próbując zgadnąć kim są, jakie mają marzenia, czy w ogóle marzą o czymś więcej, niż odfajkowaniu listy obecności, przetrwaniu do wieczora i powrocie tą samą kolejką do domu.
Jakiś mężczyzna, mniej więcej w jej wieku, napotkał spojrzenie Gosi i uśmiechnął się do niej – młodej, ślicznej kobiety, która już niedługo zostanie mamą, obejmującej brzuch tym jedynym w swoim rodzaju obronnym gestem. Odpowiedziała uśmiechem i nagle… Coś kazało jej wstać. Teraz, natychmiast!
Pociąg dojeżdżał do stacji, a Gosia miała przed sobą jeszcze kawałek trasy, mimo to poderwała się na równe nogi i zaczęła przeciskać przez tłum w kierunku wyjścia. Ten impuls uratował życie jej, ale już nie maleństwu…
Nagły błysk był tak jasny, a huk tak potworny, że ludzie umilkli.
W następnej sekundzie wagon uniósł się i runął na bok.
Gosia razem z resztą ludzi została uniesiona w górę, szarpnięta w tył i ciśnięta ze straszliwą siłą na sąsiedni tor.
Trwało to może trzy uderzenia serca.
Następny był krzyk. Krzyk, który wyrwał się z gardeł przerażonych ludzi.
A potem drugi huk miażdżonego metalu.
I uderzenie, które zebrało największe żniwo.
Gosia krzyczała razem ze wszystkimi. A potem razem ze wszystkimi umilkła.
Siła zderzenia dwóch składów wyrwała ją z wagonu i cisnęła w ciemność.

Ocknęła się parę chwil później, gdy gdzieś za nią rozpętało się piekło. Ludzie krzyczeli, jęczeli, wyli, błagali o pomoc. Coś się paliło. Kłęby gryzącego dymu odbierały oddech, wciskając się do płuc. Próbowała zaczerpnąć powietrza, ale zakrztusiła się tylko. Walka o tlen zabrała kobiecie kilka dobrych sekund. Gdy wreszcie zaczerpnęła pierwszy haust, też chciała krzyknąć, zawołać o pomoc, ale spazm bólu, który skręcił jej trzewia, w sekundę odebrał Gosi przytomność.

Ból jednak nie pozwolił, by zbyt długo trwała w nieświadomości. Wyszarpnął ją z omdlenia, ciskając z powrotem do piekła, pełnego jęków i płaczu. Ale tym razem do bólu dołączył… strach. Nie, nie o siebie. O dziecko. Małgosia czuła, wiedziała, po prostu była pewna, że jej maleńki, nienarodzony synek umiera…
- Help! – chciała krzyknąć, ale z jej gardła, palonego przez dym z płonącego wagonu wydostał się tylko szept. – Help me, help, please… - spróbowała raz jeszcze. Kto by jej jednak słuchał. Wszyscy, którzy byli w stanie komukolwiek pomóc, próbowali wydostać się z gruzowiska na powierzchnię. Instynkt samozachowawczy był silniejszy od altruizmu, a Gosia na dodatek, nie wiadomo jakim cudem znalazła się dobrych kilkanaście metrów od pobojowiska w pustoszejącym tunelu.
Zbliżało się do niej, zataczając się od kaszlu, kilkoro ludzi. Wyglądali jak monstra, poodzierane miejscami z nadpalonych, tlących się jeszcze ubrań. Gosia błagalnie powtórzyła swoje „Help me, please”, pochwyciła jednego z przechodzących mężczyzn za nogawkę spodni, próbowała podciągnąć się wyżej, wyciągając do niego proszącą dłoń. Spojrzał w dół z niedowierzaniem, strachem, niemal nienawiścią, że coś go zatrzymuje w pędzie do życia i odkopnął kobietę z taką siłą, że potoczyła się w bok, krzycząc z bólu. Pobiegł za oddalającą się resztą.
Ona zaczęła płakać, cicho, bezradnie. Musiała, po prostu musiała, wydostać się stąd, znaleźć pomoc i ratować dziecko! Obróciła się na bok i, wbijając paznokcie w beton, próbowała pełznąć w kierunku czystego powietrza, ale... upadła twarzą w gruzy. Znieruchomiała.

Gdy ponownie uniosła głowę, krzyki ucichły. Z najbliższego wagonu metra, obróconego na bok, dobiegały tylko jęki. Takie same, jakie wydostawały się z jej krtani.
- Help! Help me! – błagały głosy rannych i umierających.
Ciemność rozjaśniały płomienie z dopalających się resztek i upiorne czerwone lampy awaryjne. Duszący dym unosił się metr nad torami, niczym śmiertelny całun.
Gosia patrzyła na to, leżąc na boku. Ona też umierała. Razem z maleństwem. Ból rozrywał ją na kawałki. Krwawiła. Próbowała zawołać raz jeszcze, może pomoc już nadeszła, może ktoś ją znajdzie i uratuje chociaż synka, ale mogła jedynie wyszeptać: - Help me, please…
W tym momencie ktoś pochylił się nad nią.
Spojrzała w ciemną, osłoniętą chustą twarz, w błyskające białka oczu, dzikie, niczym u wściekłego psa. Coś powiedział. Szybko, niezrozumiale, gardłowo.
- Help me – wyszeptała, niczym modlitwę.
Wyciągnął ku niej rozcapierzoną dłoń. Chwycił za pasek torebki. Szarpnął. Gosia jęknęła. Uniósł pięść i uciszył ranną jednym uderzeniem.

Gdy uniosła powieki, nic się nie zmieniło. Nadal żyła i nadal tkwiła w tym piekle, sama, bezbronna, wykrwawiająca się z każdą sekundą.
            Nie zważając na potworny ból, znów zaczęła pełznąć w kierunku wagonów. Tam, wśród innych rannych, miała szansę na ratunek. Za sobą usłyszała ciche szuranie. Ktoś nadchodził. Znieruchomiała. Uderzenie, które otrzymała przed chwilą czegoś ją nauczyło.
            - Are you alive? – usłyszała w następnej chwili.
            Ten, kto pytał pochylił się nad nią, dotknął jej ramienia.
            Zapłakała.
            - Help me – szepnęła.
Gdy przyklęknął obok, ujrzała nad sobą twarz tamtego mężczyzny, który uśmiechnął się do niej tuż przed wybuchem. On też ją rozpoznał w tym upiornym czerwonym świetle.
- I’ll help you, hold on – rzucił, chwytając ją za dłoń i ściskając mocno, stanowczo.
Powinien się ratować. Przed chwilą sam odzyskał przytomność i sam był ranny, ale… nie mógł przecież zostawić tej kobiety samej.
- I’m dying, help my baby – poprosiła. – My leg… - wyszeptała w następnej chwili.
Nic nie odpowiedział. Widział, nawet w tym niepewnym świetle, że kobieta wykrwawia się ze zmiażdżonej nogi i był pewien, że w tym stanie nie doczeka pomocy. Musiał zatamować czymś ten krwotok i dopiero potem… ratować i siebie, i tę kobietę. Zdjął z szyi telefon komórkowy, odpiął go, odrzucił nic nie wart kawałek potrzaskanego plastiku i już trzymał w dłoni mocną smycz, którą mógł zacisnąć na krwawiącym udzie rannej.
Kobieta bez jęku, bez słowa skargi znosiła jego zabiegi, po czym zemdlała. Krew przestała wypływać z rany, ale nie miał wątpliwości, że stan nieznajomej jest ciężki. Powinien ruszyć po pomoc, ale… poczeka jeszcze chwilę, aż ranna odzyska świadomość. Nie zostawi jej tu przecież. Może uda im obojgu dostać się do wyjścia? Zdjął marynarkę i okrył nieprzytomną…

Tym razem pierwszym uczuciem był nie ból – choć bolało bardzo – lecz panika. Ciemność, dym, krzyki, cierpienie, nieruchome dziecko. I ona sama. Szarpnęła się całym ciałem w kierunku, dokąd poszli tamci. Tam musi być wyjście! Tam jej pomogą!
 I’m here, I’m with you. You’ll be all right– Usłyszała słowa tego mężczyzny i zapłakała z ulgi. – Hold on.
Próbował unieść ją, wziąć na ręce, ale krzyknęła krótko z rozdzierającego bólu. Nie mógł jej ruszyć, jeśli chciał, by przeżyła. Mógł tylko okryć ją własną marynarką, trzymać za rękę i powtarzać, niczym zaklęcie:
- Hold on, don’t give up. Just hold on…

Dziś, osiem lat później, znów trzymał rękę kobiety, której imienia nie znał, patrzył w te same oczy, płonące w tej samej szczupłej, ślicznej twarzy i… nie wierzył. Po prostu nie wierzył.
- Powiedziano mi, że nie żyjesz. Że byłem ostatni… - wyszeptał z trudem panując nad łzami wzruszenia.
- Mi powiedziano to samo. – Gosia zaciskała palce na jego dłoni tak kurczowo, jak wtedy, w ten straszny dzień. Nie wiedziała, ile godzin czekali na pomoc, ale były to nieskończenie długie godziny…
- Szukałem cię w szpitalu – mówił Jakub.
Kiwnęła głową. Ona też go szukała. W zamachu tym zginęło jednak wiele osób, setki zostały ranne, zaś ani jej, ani jemu nie przyszło do głowy, by szukać wśród Polaków!
Przez wszystkie te godziny mówili do siebie po angielsku, krótkimi, urywanymi słowami, nie przedstawiając się sobie nawet. Jakub próbował utrzymać Małgosię przy życiu, ona zaś traciła co chwila przytomność, a gdy ją odzyskiwała, miała siłę jedynie ściskać jego dłoń, niczym ostatnią nić, łączącą ją z życiem. Wreszcie umilkła na dobre, a on zrozumiał, że gdy nie sprowadzi pomocy - natychmiast! - kobieta umrze. Wstał i ruszył w kierunku wyjścia z tunelu. 
Wrócił kilka minut później z dwoma ratownikami. Pochylili się nad ranną i natychmiast rozpoczęli reanimację. Dwóch następnych odciągnęło go i wyprowadziło na powierzchnię. Tam natychmiast położono mężczyznę na noszach i umieszczono w karetce. Więcej kobiety, przyszłej mamy, która uśmiechnęła się doń tuż przed wybuchem, nie widział.
Aż do dziś.
Dzisiaj trzymał ją za ręce, drżącą z niedawnego przerażenia, i patrzył na Gosię jak wtedy, w londyńskim metrze, z mieszaniną zachwytu i radości, że widzi ją całą i zdrową. Ile razy o niej myślał. Ile razy żałował, że ta młoda, śliczna kobieta wykrwawiła się na śmierć w ciemnym, zasnutym dymem tunelu…
I oto miał ją przed sobą, żywą i całą. I jeszcze piękniejszą, o ile to możliwe. Tylko…
- Twoje dziecko? – musiał zapytać.
Pokręciła głową i zaczęła cicho płakać. Jak wtedy.
Ból wrócił.
Przytulił ją. Tak po prostu. I pozwolił, by płakała. By raz jeszcze opłakała śmierć synka.

36 komentarzy:

  1. O Boże ! Ja chcę więcej ! Już nie mogę się doczekać ...

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie przeczytałam całego fragmentu, nie chcę psuć sobie zabawy :) Ale faktycznie nie mogę się doczekać Zacisza!

    OdpowiedzUsuń
  3. Piękne... Czekam z niecierpliwością na dalsze losy dziewczyn z ulicy Leśnych Dzwonków.

    Pozdrowienia od Myszki. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :) Kumpela z zielonej strony. Pamiętam, pamiętam... :)

      Usuń
  4. teraz to juz nie zasne! Podziwiamtalent,tylko jedno pytanie jak pisac gdy sie nie znosi klawiatury czy Pani ma dlugie paznokcie?A kiedy powrot do wisniowego dworku? Jest szansa?Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Znaleźć klawiaturę, którą się polubi.
      Paznokcie mam krótkie, nie zniosłabym uderzania o klawisze paznokciami.
      Szansa na Powrót do Wiśniowego Dworku jest, ale... niewielka (mam mnóstwo innych pomysłów).
      :)

      Usuń
  5. Napiszę tylko,że... uwielbiam, uwielbiam, uwielbiam.

    OdpowiedzUsuń
  6. Juz nie moge sie doczekac .

    Pozdrawiam wszystkie milosniczki Pani ksiazek

    OdpowiedzUsuń
  7. Przeczytałam ten fragment i teraz tym bardziej nie mogę się doczekać dalszej części! :) Tak samo jak większość kobiet w mojej rodzinie, włączając w to 91-letnią Ciocię, która każe nam sprawdzać, czy już książka pojawiła się w sklepie i kupić ją jak najprędzej. Pozdrawiamy serdecznie! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pozdrowienia dla Czytelniczki, kobiet z rodziny a już szczególnie dla Cioci. :)
      :*:*

      Usuń
  8. Nie wiem jak ja po przeczytaniu tego fragmentu wytrzymam do maja. Co za męka... ;-) Czekam na więcej i dziękuję za ten rozdział:-)

    OdpowiedzUsuń
  9. Ech, i się złamałam... Ja chcę więcej ;(

    OdpowiedzUsuń
  10. Biedna Gosia :(
    Ciekawe co dalej z miłością Kamili i Łukasza.
    Czekam z niecierpliwością!

    OdpowiedzUsuń
  11. Bardzo, bardzo oczekiwany. Zapowiada się na karton chusteczek ;)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  12. Przeczytałam i już nie mogę doczekać się książki! Dodatkowo mam pytanie, czy mogłabym wykorzystać ten fragment i wyrecytować go na konkursie? Bardzo mi na tym zależy, ponieważ uwielbiam Pani twórczość, a ten fragment idealnie pasuje do moich kryteriów przy recytacji. :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Początek jest tak wstrząsający i baaardzo rozbudzający ciekawość, że po przeczytaniu tego fragmentu tym bardziej nie mogę się doczekać" Zacisza Gosi"...

    OdpowiedzUsuń
  14. Super ! :) Kiedy premiera całości ?

    OdpowiedzUsuń
  15. piękny fragment i idealna zapowiedź książki, która napewno będzie świetna. Widać, że to Pani warsztat w najlepszym wydaniu. Czekam niecierpliwie, a Ogród Kamili już do mnie jedzie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sporo się nasiedziałam w tym tunelu, by dobrze opisać ten zamach (łącznie z rozrysowaniem, jak, gdzie i który wagon się z czym zderzył) :)

      Usuń
  16. Czuję niedosyt,ale będę cierpliwie czekała na premierę Zacisza Gosi,pozdrawiam moją ulubioną polską pisarkę :D

    OdpowiedzUsuń
  17. WOW, już nie mogę się doczekać :)

    OdpowiedzUsuń
  18. No i jak może nie być oczekiwana, gdy takimi fragmentami się kusi? No pytam, jak? ;o) Do tej pory po prostu sobie czekałam na tę książkę, ale teraz... miesiąc maj w kalendarzu obrysowałam czerwonym długopisem i postawiłam przy nim wykrzyknik ;o)
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  19. Dziś dotarła do mnie książka z dedykacją- dziękuję raz jeszcze! :) I za pierwszy rozdział również! Już nie mogę się doczekać książki w moich łapkach. Na fb było chyba pytanie o e-booki? Jakoś one do mnie nie przemawiają... Jednak jest tradycjonalistką :) I niech tak zostanie.
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  20. Premiera książki w miesiącu moich urodzin, chyba już wiem co sobie sprawię na prezent ;)

    OdpowiedzUsuń
  21. dramatyczny ale zarazem piękny początek który jest obietnicą wartkiej akcji i wielkiej miłości :) to lubię! :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Nie moge sie doczekać!!! Bedzie to moja kolejna ulubiona książka ..Pozdrawiam serdecznie!!!

    OdpowiedzUsuń
  23. nie wytrzymam do maja!!!!! :D

    OdpowiedzUsuń
  24. 2mce czekania to męka :( prosze choć o info. czy Łukasz wyzdrowieje ?!

    OdpowiedzUsuń
  25. Ta książka jest cudowna kupiłam ją w biedronce wczoraj a właśnie teraz skończyłam czytać nie mogę doczekać się dalszych losów Kamili i Gosi, chciałabym, żeby było wszystko prosto i ładnie, ale to trochę za proste :) Pozdrawiam Natalia.

    OdpowiedzUsuń
  26. Właśnie ja też martwię się o związek Łukasza i Kamilii :) Nie mogę się już doczekać kolejnych części. Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  27. Ja chyba umrę zanim dostanę nową część! Właśnie przeczytałam "Ogród Kamili"- w jeden dzień, jednym tchem! Świetna, wciągająca, fantastyczna!
    Ale to okropna zbrodnia, żeby czytelników zostawiać w takim momencie! Spać nie mogłam myśląc co się stało z Łukaszem i czy on wróci do Kamili!!! Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń