czwartek, 22 sierpnia 2013

Kejt Em z ogromną radością prezentuje...




OGRÓD KAMILI



Erotika®Rosen Tantau – odmiana szlachetnych, wielkowiatowych róż, o intensywnej, ciemnoczerwonej barwie płatków i silnym, odurzającym zapachu. Wysokich, wyniosłych, wręcz doskonałych. Mówiąc „piękna jak róża” mamy przed oczami wspaniałą Erotikę. Godna polecenia zarówno dla początkujących hodowców, jak i dla znawców tych kwiatów. Wdzięczna i niewymagająca w uprawie. Pięknie prezentuje się pojedynczo i w bukietach.


Zapach róż jest zniewalający. Pochylam się nad kwiatem o barwie burgunda, wtulam twarz między aksamitne płatki i przez długą chwilę rozkoszuję się aromatem nieporównywalnym z niczym innym. Tak cudownie może pachnieć tylko Rose Erotika. Przywraca wspomnienia… To Ty dałeś mi kiedyś taką różę: o barwie ciemnoczerwonej jak kropla krwi, płatkach delikatnych jak pocałunek, zapachu tak odurzającym jak moja miłość do Ciebie i… ostrych kolcach, które ranią do krwi.

Ujmuję kwiat w drżące dłonie. Cierń wbija się boleśnie w palec. Na opuszce rośnie szkarłatna kropla… W kąciku oczu czuję wilgoć łez… Nie chcę dłużej cierpieć. Pora zapomnieć.

Róża znika. Pozostaje tylko wspomnienie jej aromatu. I dotyku dłoni na policzku.



Kamila uchyliła powieki. Do sypialni wlewał się potok słonecznego światła. Pokój był niewielki, ale bardzo jasny. Duże okno wychodziło na wschód i w słoneczne ranki, takie jak ten, Kamilę budził nie ryk samochodów, mknących czteropasmówką, przy której stał brzydki, dziesięciopiętrowy blok, ale właśnie blask wstającego dnia.

Usiadła na łóżku, otarła wierzchem dłoni łzę z policzka, pokręciła z ubolewaniem głową.

- Nie ma to jak romantyczne sny i takież przebudzenia – westchnęła z głębi serca. – Jak długo będziesz mi się jeszcze śnił? Kiedy się z ciebie wyleczę?

Odpowiedź miała w sercu: do końca życia będzie kochać mężczyznę, który pojawił się w życiu młodziutkiej dziewczyny, by zniknąć tak samo nagle, z dnia na dzień, bez słowa, pozostawiając Kamilę w bezbrzeżnej rozpaczy i z jednym jedynym pytaniem: dlaczego?! Tak to już jest z pierwszymi miłościami, takimi przez duże M - zapadają w duszę i nigdy nie przemijają. Owszem, można pokochać kogo innego, można być szczęśliwą w innym związku, ale pamięć pierwszego pocałunku pozostaje na zawsze. Pierwszej straty również. Szczególnie jeśli żal po niej jest tak wszechogarniający, jaki czuła wtedy Kamila. Podwójny żal…

- Wtedy – przypomniała na głos samej sobie. – To było wtedy. Dziesięć lat temu. Teraz nie jesteś już szesnastoletnią smarkulą i doprawdy pora wydorośleć. Może dorastanie zaczniemy od zmiany wystroju?

Rozejrzała się po swoim królestwie: pokój miał ściany koloru kości słoniowej, meble zaś, subtelnie stylizowane na antyki, miały barwę kremową ze złotymi akcentami. Kamila ozdobiła okna zasłonkami w różyczki, łóżko nakryła takąż narzutą. Ten sam motyw powtarzał się na drobiazgach: wazonikach, podkładce na biurku, doniczkach z bluszczem… Kamila kochała róże i nic na to nie mogła – czy raczej nie chciała – poradzić, przez co jej pokój pasował bardziej do Ani z Zielonego Wzgórza, a nie dwudziestosześcioletniej księgowej – takie było zdanie cioci Łucji. Kamila trochę się z nim zgadzała, ale bardziej nie. Miała duszę romantyczki i z tym, tak jak z miłością do róż, też nie zamierzała walczyć. Ludzie pożądają różnych dziwnych rzeczy. Marzenie o różanym ogrodzie jest doprawdy nieszkodliwe.

Ciocia Łucja zaś pragnęła tylko jednego: by jej siostrzenica była szczęśliwa. Jeśli Kamilę uszczęśliwiał pensjonarski wygląd małego pokoiku, niech tak będzie. Nie mogła dać siostrzenicy nic więcej, a na pewno nie tego, o czym Kamila tak bardzo marzyła: mężczyzny, który zniknął, i snów o różanym ogrodzie, które pozostawił.

Mieszkały w dwupokojowej klitce w typowej nowohuckiej „sypialni”, tuż przy głośnej czteropasmowej wylotówce. Ciocia niczego więcej nie dorobiła się na posadzie księgowej w pewnej dużej, państwowej firmie, teraz na skraju bankructwa. Może gdyby „kombinowała” z fakturami, jak to często bywa, może gdyby uległa pokusie dużych, szybkich i nie do końca czystych pieniędzy, razem z siostrzenicą mieszkałyby teraz w domu pod miastem, ale Łucja Jadwisińska była uczciwa do cna. Tak ją wychowali rodzice – przedwojenni państwo profesorostwo - i taka pozostała mimo wszystko. Tę uczciwość pragnęła przekazać swoim dzieciom, ale los nie był dla kobiety łaskawy. Może nie tyle los, co mężczyźni: żaden nie zapałał do cichej, szarej myszki, zamkniętej w liniach tabel, uczuciem na tyle silnym, by ją z tych rubryczek i kolumn wyrwać. Może zresztą sama Łucja nie była gotowa na rewolucje w swoim uporządkowanym życiu? A gdy naprawdę zapragnęła zmian było już za późno?

Dopiero wiadomość, która nadeszła pewnego listopadowego, pochmurnego dnia wstrząsnęła światem Łucji. I nie tylko jej. Córka młodszej siostry potrzebowała opieki i pocieszenia. Natychmiast! Łucja bez namysłu wsiadła do samochodu i pognała na drugi koniec Polski. Wróciły we dwie. I nie było już mowy o szukaniu miłosnych przygód, czy wiciu gniazdka. Osierocone pisklę wpadło do małego mieszkanka i zostało. Pogrążone w rozpaczy. Nic nie rozumiejące. Trzeba się było zająć siostrzenicą i spróbować choć dla niej złowić nieco szczęścia.

Niemal tak samo myślała Kamila. Pojawiła się w życiu cioci bez uprzedzenia, niczym grom z jasnego nieba. Zapłakana, załamana, nie zdolna do samodzielnego życia. Owszem, dziewczyny w jej wieku potrafią już sobie radzić, szesnastolatki uciekają z domów, rodzą dzieci, budują własny świat, albo przeciwnie - niszczą go.

Kamila w tamten jesienny dzień z zaradnej, wesołej nastolatki stała się cieniem samej siebie. Zagubioną, przerażoną istotą, nie wierzącą w to, że los ma w zanadrzu także dobre niespodzianki. Prawdę mówiąc nie wierzącą w ogóle w nic dobrego. Mama, kochana, cicha Aniela Jadwisińska, odeszła tak nagle, że jej córka nie zdążyła się pożegnać. Nie zdążyła przeprosić za podłe słowa, które bezmyślnie rzuciła przy śniadaniu. Po powrocie ze szkoły Kamila zamierzała załagodzić spór. Kupiła w mijanej księgarni tomik wierszy księdza Twardowskiego, zaczynający się wspaniałym, poruszającym

„Spieszmy się kochać ludzi

Tak szybko odchodzą (...)".

Lecz nie zdążyła. W domu zamiast mamy czekała na Kamilę pustka. Zaczęła więc krzątać się jak co dzień, zupełnie nieświadoma, że los już zadecydował. Że została sama. Godzinę później do drzwi dzwoniła ciocia Łucja i… niż już nie było dobrze. Szczęśliwe, beztroskie życie dobiegło końca. Mama nie żyła, a ten, który mógł ukoić rozpacz Kamili, ten który właśnie wtedy powinien był przy niej trwać…

Dlaczego odszedłeś i ty?

*

A oto notka Wydawcy na temat "Ogrodu Kamili":

Kamila marzy o prawdziwej miłości, własnym domu i różanym ogrodzie.

Jednak los nie jest dla niej łaskawy. Ukochany mężczyzna niespodziewanie znika, zostawiając za sobą pustkę, ból i tajemnicę, zamiast domu jest małe mieszkanko, a ogród kwitnie tylko w wyobraźni. Przed pogrążeniem się w rozpaczy ratuje Kamilę ukochana ciocia i wiara w to, że marzenia się spełniają.

Kamila, bliska utraty nadziei, że kiedyś i dla niej zaświeci słońce, otrzymuje niespodziewany dar od losu. Przedwojenna willa z uliczki Leśnych Dzwonków jest miejscem, o jakim marzyła. Zupełnie jakby ktoś czytał jej w myślach…

~~~

Ogród Kamili to pierwsza powieść z „kwiatowej serii” bestsellerowej autorki, Katarzyny Michalak. Już niedługo przeczytacie kolejne piękne opowieści o przyjaźni, miłości i wybaczeniu: Zacisze Gosi i Przystań Julii.

37 komentarzy:

  1. aaaaaaaaaaaaaaa suuuuuuuuuuuuuuuper :):) kiedy ja ogarne siebie i wszystkie Twoje nowości :)no ja się pytam. Zawstydzasz mnie Kejt :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja chcę *.* już nie mogę się doczekać premiery :)

    OdpowiedzUsuń
  3. To będzie świetna ksiazka . Nie wiem co powiedzieć - nie moge sie doczekać !!!!

    OdpowiedzUsuń
  4. Przepiękne....
    rozmarzyłam się!!

    OdpowiedzUsuń
  5. Już czekam z utęsknieniem na wydanie tej książki. Mimo lat na karku( w sercu ciągle maj) jestem niepoprawną romantyczką i uwielbiam "kasine klimaty", rodem z ukochanej"Ani......".

    OdpowiedzUsuń
  6. I znowu trzeba czekać...
    Powtarzam się, ale cóż Ogród Kamili zapowiada się wspaniale, jak każda pani książka Poczekam, do listapada może dostanę na urodziny...

    OdpowiedzUsuń
  7. Oj Kasiu jak ja kocham te zapowiedzi i te Twoje klimaciki!!
    Sorbeto- ja tez "wiekowa" jestem,a w sercu ciągle niepoprawny szaleniec!

    OdpowiedzUsuń
  8. pięknie się zapowiada... normalnie życia mi brakuje na czytanie... Kasia M. tak szybko pisze... Nie mogę się doczekać Ogrodu Kamilii :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Nie mogę się doczekać, zapowiada się super :) W dodatku główna bohaterka jest moją imienniczką :D

    OdpowiedzUsuń
  10. Zapowiada się zachwycająco! Z pewnością przeczytam :) Nie mogę się doczekać premiery :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Zapowiada się kwiatowo i bajecznie ;-) Super!

    OdpowiedzUsuń
  12. Okładka jest urzekająca, więc powieść na pewno taka będzie:)

    OdpowiedzUsuń
  13. booooooooskkaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!

    OdpowiedzUsuń
  14. Okładka jest idealna! I powieść... kolejna, która daje siły, przywraca wiarę w to, że wszystko się spełni; każde nasze marzenie, pragnienie - wystarczy mocno zacisnąć powieki. Kocham takie klimaty i już nie mogę się doczekać! :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Boska okładka, moje ulubione wydawnictwo... Cuuuuudownie! Czekam z niecierpliwością :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Ja już ją chcę! Najlepiej od razu :D Nie wiem jak doczekam do premiery :D

    OdpowiedzUsuń
  17. Listopad? Idealnie na jesienne krótkie dni taka książka :)
    Ta okładka już mnie kupiła (albo raczej ja ją). I chociaż książek nie ocenia się po okładkach, to jednak pierwsze co widzimy na półce :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Och pysznie! Co miesiąc nowa radość! Kejt nas zdecydowanie rozpieszcza ;o)
    A okładka jest przepiękna.

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  19. Dziękuję, dziękuję, dziękuję za wszystkie dobre słowa.
    Staram się jak mogę!
    :*

    PS. Pamiętajcie, że w sobotę quizujemy!

    OdpowiedzUsuń
  20. ja chcę JUŻ. No nie moge, nie mogę się doczekać...

    OdpowiedzUsuń
  21. Zapowiada się wyśmienicie! A okładka jest po prostu cudowna :D

    OdpowiedzUsuń
  22. Piękności! Już nie mogę się doczekać! Okładka zniewalająca!

    OdpowiedzUsuń
  23. Nie mogę się doczekać w takim razie!!! Właśnie jestem po przeczytaniu (pochłonięciu ;) ) "W imię miłości" i chociaż książkę świetnie się czytało i była bardzo ciekawa to ja jednak tęsknię za klimatami serii z kokardką i serii owocowej. Jakoś tak bardziej radośnie tam było.

    OdpowiedzUsuń
  24. Pani Kasiu od czego zależy,że co premiera jakieś serii,to inne wydawnictwo??? Przestałam szukać Pani na Znaku a tu niespodzianka nowość:D już czeka w kolejce:D pozdrawiam Krysia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Współpracowałam z pięcioma Wydawcami, teraz zostało trzech i, powiedzmy, że przeplatają się. ;)

      Usuń
  25. No i co ja mam zrobić? Nie nadążam, a jednocześnie czekam. Strasznie frustrujące! :) Jak żyć, Panie, jak żyć? :)

    Kasiu! Pisz, pisz, pisz koniecznie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kochana, mam wrażenie, że nic innego nie robię, tylko piszę. No z przerwami na domowe przetwory i ciasta... ;D

      Usuń
    2. Cholera, i jeszcze smaka robi... na więcej :) i na ciasta i przetwory :D a do ciasta pyszna herbata. Mhmmmm... rozmarzyłam się :)

      Usuń
  26. Wspaniałe okładki serii kwiatowej, dzięki bijącemu z nich światłu przenoszą nas w inny wymiar - świat, w którym mimo przeciwności losu i własnych ograniczeń
    nasze najskrytsze marzenia się spełniają. Mam nadzieję (nie, ja mam pewność), że zawartość okładek będzie równie porywająca - no już nie mogę się doczekać. Ale najpierw do przestudiowania najmłodsza, która jak wszystkie książki Pani Kasi ma między wierszami zawarty przekaz. I właśnie za to zawoalowanie i wielowątkowość czy jak niektórzy wolą wartką akcję uwielbiam Twoje książki.

    OdpowiedzUsuń
  27. Cudowna okładka :)
    Ja też już nie ogarniam nowości :) normalnie spełnienie marzeń - listopad? To może być fajny mikołajowy prezent :D

    OdpowiedzUsuń
  28. Ja się zastanawiam,czy to normalne,że ja się cieszę jak wariat, a raczej /tka, na każdą taką wiadomość. Ludzie no jak ja się cieszę. Kasiu wspaniała okładka i historia już zachęca do oczekiwania na jej ciąg dalszy. Niecierpliwością utyka czas oczekiwanie na...
    Pozdrawiam Ewa.

    OdpowiedzUsuń
  29. Jak możecie się domyślać, Erotika Rosen Tantau jest jedną z odmian, które mam w moim ogrodzie i jest po prostu zachwycająca. To najpiękniejsza i najwaspanialej pachnąca róża, jaką mam szczęście hodować.

    Każdy rozdział Ogrodu zaczyna się opisem róży (moim własnym, nie ściągniętym z jakieś strony), którą mam u siebie.

    OdpowiedzUsuń
  30. och Kasiu jak się cieszę:))kocham róże,jak Twoja nowa bohaterka:)))ozdabiam nimi dom,a także haftuję,szyję:)wszędzie róże:)))...i co z tego ,że nie jestem w wieku Ani?:)))...a jeszcze-jeśli znowu się popłaczę jak przy Jagódce to nie wiem:)))grasz na moich uczuciach:))))

    OdpowiedzUsuń
  31. Powyższy fragment narobił mi ochoty na książkę :)

    OdpowiedzUsuń
  32. Jaaaaaaaaaaaaaaaa! Ja już ją chcę. Teraz, zaraz, już :D
    Czekam niecierpliwie tupiąc nóżkami ;)

    OdpowiedzUsuń
  33. Uuuuuu już mi się podoba :)))))). Ana dodatek moja ulubiona pisarka pisze ksiąZke o dziewczynie która ma tak samo na imię jak ja, Ciesze siE ja malutkie dziecko :D

    OdpowiedzUsuń